Το τελευταίο αντίο
Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου, το τελευταίο εκείνο μεσημέρι, ήσυχα, αδιαμαρτύρητα, τρυφερά. Μου είπες χωρίς φωνή το τελευταίο αντίο. Μ’ αποχαιρέτησες, με το σώμα σου. Μόνο που εγώ δεν το κατάλαβα τότε. Κοιμήθηκες λίγο απ’ την άλλη μεριά της καρδιάς σου. Αυτό ήταν το τελευταίο μας αγκάλιασμα. Η τελευταία φορά που τα σώματά μας αγγιχτήκαν. Δεν είπες τίποτα. Μ’ αποχαιρέτησες με τον τρόπο σου, ευγενικά, ωραία. Το λογικό σου δεν έπιανε το μήνυμα για να μου το εκφράσεις. Μα ούτε σου άρεσαν οι μελοδραματισμοί. Ένα βαθύ ευχαριστώ μου είπε το κορμί σου, που είκοσι χρόνια άλλη δεν γνώρισε απ’ την αγκαλιά μου.
Κρατικό Βραβείο 1980 (δεν έγινε αποδεκτό από τον συγγραφέα)
ΚΡΙΤΙΚΕΣ - ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΕΙΣ
Διώνη Δημητριάδου, Ίσως γι’ αυτό και το βιβλίο συγκινεί διαχρονικά διαφορετικούς αναγνώστες, πέρα από τη γνώση των πραγματικών γεγονότων. Η βίωση του πένθους μοναχικά και αδυσώπητα είναι κοινός τόπος, κοινή μοίρα των ανθρώπων. Διάστιχο, 30/10/2018
Γιώργος Κατραούρας, «Και, γράφοντας, σκέπαζε το κενό με λέξεις», Ο Αναγνώστης, 29/4/2019
- Συγγραφέας
- Βασίλης Βασιλικός
- Σειρά
- ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ
- Επιμέλεια
- Αλέξανδρος Πανούσης
- Ημερομηνία έκδοσης
- 1 Οκτωβρίου 2018
- Σχήμα
- 14Χ21
- Σελίδες
- 120
- Εξώφυλλο
- Μαλακό
- ISBN
- 978-960-567-162-4
- Θεματολογία
- Ερωτικό / Προσωπικές αφηγήσεις
